Nu de Klimaatconferentie van de Verenigde Naties (COP29) in Bakoe, Azerbeidzjan, nadert, maken wij ons extra hard voor het belangrijke onderwerp waar wij ons al jaren voor inzetten, namelijk het dichten van de klimaatfinancieringskloof. Er is namelijk veel meer geld nodig om arme gemeenschappen te beschermen tegen de gevolgen van klimaatverandering. Samen met andere leden van de Internationale Klimaatcoalitie (IKC) dringen we bij de Nederlandse overheid en de Europese unie aan om het goede voorbeeld te geven en te zorgen voor eerlijke klimaatactie.

Weinig mensen realiseren zich dat Nederland, gezien zijn historische en koloniale voetafdruk, verantwoordelijk is voor een van de hoogste CO2-emissies ter wereld. Maar het is wel een feit. Dat we daar flink van geprofiteerd hebben en in de top 15 rijkste landen van de wereld staan, is ook een feit. De gevolgen voor het klimaat zijn echter desastreus en arme gemeenschappen die zich hier niet tegen kunnen weren zijn de dupe. Dat is niet eerlijke en daarom pleiten we voor klimaatfinanciering die ook klimaatrechtvaardig is, zoals een hoger bedrag en giften in plaats van leningen. 

Een passend klimaatfinancieringsdoel

Een nieuw en hoger klimaatfinancieringsdoel dat verder gaat dan de verouderde doelstelling van $ 100 miljard is nodig én het moet beter aansluiten bij de behoeften van kwetsbare gemeenschappen. De financiering die nu wordt ontvangen is bijvoorbeeld vaak in de vorm van leningen, wat de al bestaande schuldenlast van deze landen nog verder verergert. 

Eerlijk & snel klimaatbeleid

Beter klimaatbeleid is ook snel nodig: het huidige beleid leidt namelijk tot een opwarming van de aarde van 2,7°C. Dat is ruim boven de limiet van 1,5°C die in het Klimaatakkoord van Parijs is vastgelegd. Echter, mag snelheid een eerlijke transitie niet in de weg staan. Daarom pleiten we voor:  

• Een rechtvaardige en inclusieve transitie: Mensenrechten niet uit het oog verliezen tijdens het proces. 

• Duidelijke op wetenschap gebaseerde doelstellingen voor klimaatadaptatie en -mitigatie en verlies- en schadefinanciering.  

• Nieuwe, eerlijke financieringsbronnen zoals publieke, op subsidies gebaseerde fondsen om te voorkomen dat kwetsbare landen meer schulden krijgen, door bijvoorbeeld een klimaatschadebelasting voor fossiele brandstofbedrijven in te voeren. 

• Verbeterde toegang tot financiering voor lokale gemeenschappen met speciale aandacht voor vrouwenrechten, wat ervoor moet zorgen dat de stemmen van vrouwen gehoord worden.  

• Eerlijke discussies waarin alle gemeenschappen voldoende vertegenwoordigd zijn. Op COP28 waren er meer dan 2.400 lobbyisten voor fossiele brandstoffen, maar veel minder inheemse vertegenwoordigers. 

COP29 is dus een belangrijke kans voor Nederland en wereldleiders om de klimaatfinancieringskloof te dichten en zich in te zetten voor klimaatrechtvaardigheid. Door rekening te houden met bovenstaande punten, kunnen leiders impactvolle vooruitgang boeken richting een eerlijkere, duurzamere toekomst.